فی نزول عشق بدل انسان وکوچ کردن جان بحکم جناب عشق بجانب مهر وماه با لشکر نصرت اثر وتسخیر کردن شان:
عالی جناب عشق کـــه بـــــر خانه دلم بست این خــیال تا که شود بارگاه شاه
بالید جان ز مــــقدم ایـــن شاه دلنشین از بلــده وجـود بـیـــــرون برد بارگاه
سرکارعشق گــــفت که ایجان بحکم من با لشکر وسپاه برو ســـوی مـــهر وماه
برگو که هفت کاخ سرا پـــرده مـن است صد مهر وماه پـیش نبردم بــــه پرکاه
یا سر نهید بر در مـــن همــــچو بندگان یا هر دو میشوید ز پـیــــکار من تباه
جان کرد همچنان کـه ورا شاه عشق گفت گفتند مهر و ماه بـــــدادارعــــزوجاه
ماهم براستی و صــداقت و عـاجـــــزی خدمت کنیم در حرم شاه جــــان پناه
گاهی چو داکیان بخرامیم شرق و غـــرب گاهی پــــیاله دار وگـــهی پیره سپاه
این است اگر عدالت سلطان عشق ما
حیران پناه نیست بجز درگـــــه اله