سید غیاث الدین ابن حیران که نخست به پور حیران وبعداً ویران تخلص داشته باین مضمون شعری سروده است : جواب آنرا حیران گفته بعداً نوشته میشود.
کنم رنــــگـین ز خـــــون دل سخن را کــــــشم مـــوی از میان در عدن را
پــــری را گــــرچه ممکن نیست دیدن مــــــیان شیشه مـیگیرم وطـــن را
ز دل تـنــگی روم با طـــــرف بــستان ســـــحر گاهی کـنم گردش چمن را
نمیدانند کـــــه تــــیغ کــــج کند پر ز خـــــــون بیگناهان انــــجمن را
به بین فـــــیروزه راهـــم جــان شیرین فــــــدا ســــازد بمردم جـان وتن را
لـب مــــــــرجانی هــــر شوخ چشمی زند صــد طــــعنه مــــر لعل یمن را
ز گل اوراق از اوراق رشــــــــــــــــته رفـــــو ســـــازید بعد از من کفن را
زبان درکش چو سوسن پور حیران
مکن رنگین ز خون دل ســــخن را