شمئه از کرامات سید نا حضرت خواجه سید عبدالله(علوی) رحمت الله علیه :
از کــــــرامــات خـــــــــواجه عـبدالله شمئه با تــو میـــــــکــــنم تقــــــریر
یــــــک زن از تـــــــــوابـــع تـــولک در جهان مثل خود نـــداشت نـــــــظیر
فاطـــــمه نــــام او صـمد شــــــویـش بهم آمیــخته چـــــو شــــــکر و شــیر
انـــدرین حـــــــال مــــــدتی بــودند شاد وخـــــــرم بــــــروی هر دو صغیر
روزی دلـــــــتـنـگ شد ز شـــوهر خود همچـو کــبکی بــــــچـنگ مــــار اسیر
شوهرش نــــــیز از جـــــفائی فـــــلک دایما بــــــــود بـــر فــــــغان وصفیر
بود زن را خـــــــیال شــــــوهــر نـــو روز و شـــب بـــــــود در پـــی تـــزویر
نو جــــوانی حکـــیم وبـــا حــــــکمت دل ز سودائی فاطـمه چـــــــــون قــیر
میدوید آنـــــــــجـوان گـــــه و بـیگاه همچو صــــــیاد از پـــــــــی نخــچیر
ادعــــای طــــــلاق فـاطـــــمه کـــرد بدو شاهد کـه بــــــوده انــــــد اجــیر
بود از اولاد خـــــــــواجـه عــــــبدالله قاضـــی با بصـــــــیرت و بـا تـــدبــیر
نزد قاضــی شــــــدند آن زن وشـــــوی تا که آن موی را کــــشد ز خمــــــــیر
قاضی با هــــــر دو شـــــاهــد بد بخت رفت تـا پـــای روضــــــــه آن پـــــیر
چه کـــــنم وصــــف مـــرقد پاکــــش که بود همــــچو آفـــــــتاب مــــــنیر
هر دو شــــاهـــد بـــــروضه عهد نمـود که قسم بـاد بـــــــــرخـــــدای قــدیر
از جوانی خـــــویش بــــــر نخـــــوریم به گــــــواهی اگـــــر دهــــیم تــغیر
قاضی وهــــر کـه بــــــود در آنــــــجا دست بــــــــالا نــــــمـود بــر تــکبیر
هر یکی رفـــت ســــوی خــــانه خــود زان دو شاهد که بود فـــــــتنه پــــذیر
بعمل شاد و بـــــی خـــــــبر ز اجـــل می نمـودند بـــــه مردمان تشــــــهـیر
قاضـــی امــروز بـــــــر شـــــهادت ما حکم تفـریق مـــــی کــــند تــــــحریر
لیک قاضـــــی ز راه عـــــــلم و صـواب کـرد تفـــــــــریق فـاطـــــمه تــاخیر
یکطرف نقـــــــل شاهــــدان بـگــــذر شرح حال صمد تو از ســـر گــــــــــیر
صـــــــمد نامــــــــــــراد از غــم زن رو بــــــحق کردکای عـــلــــیم ونصیر
پیر تـــــولک که بـــــرگـــــزیده تست هست بـــــرحال ایــــن کمـــینه خبیر
ســـــــروکار هـــــــمه باو انــــــــداز تا کند قـــطع ایــــــن مــــنازعه را پیر
خواجه تـــــــولک از ســــــر غــــیرت لیک بـــــر حـــــــکم کــــبریای کبیر
جـــــان یک شـــــاهد وزن و فـــــرزند جمله بـــــربـــــاد داد زود نـــه دیــر
آن جـــــوانـــــرا که قصد فاطمه داشت از پی شان کُـــــشت کــــــــردش زیـر
شاهد ومـــــدعی به خــاک افــــــکـند که بـود فـــــتـنه زیـــــــرخاک وجدیر
فاطمه گـــــشت زیـــن ســـخن بهراس که فتادی گه بـــخاک وگـــــه بــحصیر
پــای آن روضــــه مُـــــعلی شـــــــان رفت با گـــــــریه از بــــــی تـــقصیر
گــــــفت کای پـــــیر مـــن ز بهر خدا بر منـــــی نامـــــراد خـــــورده مــگیر
مدت شــورو شـیـــــون انــــشاء کـــرد پای آن روضــــــه فــــلک تـــــــعمیر
تا به بخـــــــشید خـــــواجه بر حالش که بــود عــــــفو بـــــرکـــــریم یسیر
بر کـــــرامات خــــــــواجه عـــــبدالله هست اقـرار بهر که نــیست ضـــــــریر
بهر عــــــــبـرت بـمــــردمـان گفتست گر تو جــــــــاهل نه ای بکوش و بـگیر
خــــادم الـــــحاج خـواجه شمس الدین
گفت این نظم گــــــر کــــــند تــاثـیر