بتاریخ 30 ثور 1383 قطعه شعری را از حضرت حیران صاحب در نزد عالیقدر مولوی محمد صدیق تیـوره گی در یافت نمودم که عنوانی محترم سید فقیرالله از قریه صین ولسوالی تیوره فرستاده شده بود حسب آتی مطالعه میفرمائید:
مــــرحـــــبا ای طایــر فرخ پی و فرخنده سیر
نامه ام بــــردار ازیــــنجا تا دیــار صـــین بــر
نـــو جـــوان است آنجا مرجع خاص است و عام
خوب صورت نیک سیرت پاک طینت خوش سیر
عـــــمده ســـــــادات باشـــــد زُبده آل نبی
دوحه از گلــــبن باغ حســــین است ازپــــدر
نام نیــــــکویش فقــــــــیرالله باشــــد از ازل
پاکزاد وخوش نهاد ونــــــو رســـــیده پُرثـــمر
سر وقــــدو مــهر خـــدو زهره روی و مشکبوی
صحبتش ماالــــــحیات لـــعـل لـب دندان گهر
چــون شـــــدی نزدیک بزم آن سیادت انتساب
اولاً تـعـــظیـــــمی کن بـــــعد ازان رو پیشتر
مـــــیرســـــانی از زبـــــان پر زیان من سلام
چهره اش باشد شگفته همــــــچوگل وقت سحر
بــــــعده تســــــلیم شان کن نامه ام را با ادب
هر دو دستش را بجای من ببـوس ای تـــاج سر
چـــــون بخــــواند این کتابم از سر لطف وکرم
کاغذ او پرده دل رنـــــگـش از خـــــــون جگر
گــــرکــــند پرسان زحال این مریض بی طبیب
گـــــوی مدهوش است و حـیران از جهان بیخبر
همـــچو پــــرکاری بـگرد مـرکز خود دایر است
هست ز اوضـــاع زمــــانه رنـــگ زرد و درد سر
کـــــرده از احــــــوال بی منوال خود حالی ترا
قصه طـــولانــــیست لکن او نمــــوده مختصر
از دعـــــای مستــــجاب خـویش دردم کن دوا
در وجود دردمــــــندم صاحـــبا کـــن یک نظر
در تــــوجه هــای خود ای صاحب فیض وفتوح
گر کنی مصروف حـیران هــست حـــالش خوبتر
در جهان هرکس بفکر و برخیال دگر اسـت
بر سرمن نیست جز سودای تو سـود دگــر