فشرده از کوائف , کرامات وسوانح حضرت جلیل القدر بلند مرتبت سید عبدالله (علوی) وچگونگی آمدن شان در تولک غور ویا خراسان:
زان قُبه رفـــــــیع که تولک مُعطّر است بر وی مــــزار سّـــید پاکـیزه گوهر است
آن فیض وآن فـــــتـوح کزان قبه میدمد از مـــشهد مُنّـــــور اولاد حــــیدر است
آمد چو آفتاب بتولک کــــشـیـد ســـــر گفتند جمله خـلق که خورشید خاور است
دو گوهر اند یعنی دو روضه بــهم قـــرین باشـــد پـدر مـــقدم و پورش مُؤخّر است
آن سّید است کز اثــــــر روح پــــاک او هردم کنار وگــــوشه عالم مـــــنور است
از نسل حیدر است و جـــگر گوشه حـسن گلـدسته شـــــکـــــوفه باغ پیمبر است
هردم بما ز شاه جهان مـــــژده مـــیرسد کاین غنچه حـدیقه زهـرای ازهــــر است
سر خیل اولیاست بمیدان وجد وحــــــال سردار اتـقیاست کـــه از جـمله برتر است
عبدالله است نام شریفش ســــرم فــداش ابش امام فضل که او ابـــن جـــعفر است
جعفر که ابن صلبی طّـــیار بــــوده است جایش عـاق بـــلـده بـــــغداد اطهر است
اندر زمان فتنه حـــجاج بـــــد گــــــهر دیدند اهل بیت که بـیـــحد ستمگر است
جعفر فرار کرد بـــما چــــیـن قـرار شد کان سر زمین ز فــتنه حــجاج بهتر است
از خـواجه احمد یسوی بود خــــــواهری بگرفت امام فضل که خوش ماه پیکر است
زین ازدواج داد خـــــــداوند دو پـــــسر هریک نجــیـبــزاده و سردار و سرور است
عبدالله است نام کهینش کــــه یـــاد شد محمود نام است مهـــینش که اصغر است
از هاتف شنید شبانــگه امـــــام فضــــل کای سید اهل غور و خراسان چه ابتر است
پور بزرگ خـــویش روان کــــن بآن دیار بهر رواج دین کـه به از ســیم و از زراست
شاید بآن دیـــار ز الـــــطاف کـــــردگار تعلیم علم شـــــرع نــماید که مهتر است
دستور داد بـــــر پـسر خــــود امام فضل همراه دو کـلاغ و دو گرگی که جانور است
با خادمی و یک شــــتر از بــاره گاه خود با خالـــویش مــحمد ترک آن دلاور است
رخصت گرفت از پــــدر و عـــزم راه کرد با گریه وفــــراق تـو کوئی که محشر است
بسیار وقت قطع منازل همـی نــــمــــود آمد کــنار لــــجه سیحون که احمر است
پرسید از حقیقت وگـــفتند شــــرح حال با ما دو هفته است که خشمی ز داور است
سّید نیاز کرد بــــــدرگاه بــــــی نــیاز چون صـبح شــد که صاف تر ز کوثر است
ناگـــــه ازآن دو آدم آبــــی بـــر آمدند با حقه های بسته که پر لعل و گوهر است
بهر نــــثار مـــــقدم و خـرج رهت کنیم اینک امـــام فضــــل بما پیر و رهبر است
از یک کـنار رود بخـــوارزم رفـــــته اند گفتند عزم راه نــــشابــــور خوشتر است
مستوره ز شاه نشا پــور کــــــور بـــــود نه گوش ونه زبان نه هم پاو و نهم سراست
او را برای ســــــید عالـــــی نـــیاز داد همراه تحفه هایــــکه بـدنیا بـــرابر است
سّید شبی بگریه و زاری نــــــماز کـــرد دم کرد سوی گوشت که در زیر چادر است
عجزش قبول گشت بدرگاه چــاره ســـاز چادر فرا گرفت که چــون ماه انـور است
آنرا به عقد خویش در آورد و کــــوچ کرد سوی هرات راند کــه شـــهر سکندر است
آمد بهشت ساخت ز مـــقدم هـــــرات را تا این زمان هـــــرات ازان روح پرور است
تشریف برد خــواجه انـــصـار نـــزد شان خواندش بجای خویش که این ماه مـنظر است
یکهفته شــــرط صـحبت و آداب مـهمان بر جای کرد وگـــفت مـرا این برادر است
از آن بهـــــشت روان گشت سـوی چشت باقدوه هـرات که پـــــیر کــــلانتر است
آمد به اوبه دو ســه روز مـــــقیم شــــد دیدش که مردمان همه بر جهل اندر است
سید دو کوه را بــــسر راه رود خـــــواند تا زیر آب غـــرق شــود هر که کافر است
جنبش ز جای خـــویش پـراکنده تا نمود دیدند سنگهای دیوانـــــدر دوانـــتر است
کردند توبه نزد وی آن قـــــوم بــدگـهر گفتند کشف وعـلم تو این لحظه باور است
ز آن جای نیز جانب اســــــفرز آمـــدند که آنجا پُر از شکوفه و ســــبزه تــر است
دیدند جای خوب ومــــــقامات دل گـشا بوی بـهار و مـــجمع سـرور صنوبـر است
با اتفاق خـــواجه انــــصار شـــد مــقیم یک صحبت شریف به از مـلک قیصر است
زین قضیه خواجه یوسف چشتی و قوف یافت از شوق شد روانه که وی پـاک عنصر است
آنــــجا رســـــید گلـــبن نوباده حسین دیدش که خانقاه پر از مــشک واذفر است
کردند هر سه پــیر مــــلاقات یکـــدیـگر با شیــوه کایــن همه ســالار وافسر است
یک هفته گرم صحــبت و تلقین وجد حال بودند اینــکه بهتر ازین کـــی مُیسر است
از یکدیــــگر وداع نمـــــودند آن دو شاه پیر هرات گـــــفت مرا حرف دگـــر است
یکجرعه آب ســـــرد به من گر روان کنی آن خوشـــگوار تربمن از شهد و شکر است
سید روانه شد طــــرف زارگی چــو باد یــــک قطــره از کرامتش آب بلندر است
آمد چو آفتاب بــــــتولک کـــشـیـد سر گفتند جمله خـلق که خورشید خاور است
ناگه شنید ازطرف حـــــــی لایـــــموت کشتی قرار ســـاز که این جای لنگر است
گسترده ساخت خواجه رخت اقامت بآن زمین تا این زمانه صــاحب محراب و منبر است
روزی ز حرف خــــواجه انصار و جـام آب بر خاطـــرش رسید که شیئی مُحقر است
جامی پر آب کرد و عصا را بــوی نـــــهاد بفشرد بر زمین که چــو فولاد اخضر است
زد غوط بر زمین ز اسفرز شـــد بـیـــرون یک نهر آب از پی آن ایـــن عجب تر است
تا این زمــــان دهــــند آب باغ و کـشت این ها همه ز لطف خــــداوند اکــبر است
از جمله خــــوارق عـــــادات وی بـــود از هیبتش حــجر که نهان وعیان کر است
آنکس که منکر است کرامات خــــواجه را بی شک بنزد اهل خرد کــمتر از خر است
هرکس که بغض کـــرد باولاد آنــــجناب نخل مراد وی بهمه عمر بــــی بـــر است
چون پیر تولک است پـــسندیده اله
حیران بدرگهش ز غلامان چاکر است