در باره آخند ملا گندم علی واولاد های آن مرد بزرگ
صانع که آفرید جهانـرا بـــیک خــــطاب همــوار کـــــرد نطع زمین را بروی آب
آن قادریکه بی همه اســـباب بـــر کشید افــــلاک را بــــاوج رسانید چون حباب
ما بین آسمان وزمین آنــچه بـود و هست با جـــــمله کــــــواکب وبا ماه وآفتاب
ایجاد کرد از عـــــدم و عـــلم و رزق داد اما نه بـــــــر قــــرار و لـکن به انقلاب
چندین هزار حمد وثـــــنا مــر خدای را جود و کرم نمود بــما خـــارج از حساب
از جمله برتر آنکه بــما خـــــتم انـــبیاء مبعوث ساخت باعــــلم و وحی وبا کتاب
از وی چـــــهار خلــــیـفه بامـــــر دین منصوب کرد تا نشود حـصن دیـن خراب
بهر رواج شـــرع روان چـــــار مــجتــهد برپا نمود هریکی چــون نـــجم باشهاب
چار دیگر که ســـالک راه طــــــریقتـند سیر وســلوک داد ولــــکن نه بر شتاب
تا ایـــن زمــــان ز راه روان ره ســــلوک کم دید وکـــم شنید به بیداری وبخواب
چون شاه باز اوج طـــــریقت ومــــعرفت گندم علی که کنون گشته در پی حجاب
عبدالغفور پـور وی از بــــعد آن جــــناب گردید بر تــمام جــــهان مرجع و مـآب
تکیه زده به تخت شریعت چــو خــسروان طی کرده هـر مقام چو پا کرده در رکاب
از شاخسار حضــرت عبدالــــغفور مـــاند دو غنچه شگفته خــوشبوی چون گلاب
عبدی مضاف دان سـوی رحمن دگر کمال بر سوی دین مضاف شده هر دو مستطاب
اول ربـــوده گــــوی ولایــــت ز اولـــیا دوم شکار کرده مـقامات چــــون عـقاب
کردند هــــر دو قطع منازل به جدو جهد گشتند مستفید زشان جمله شیخ و شاب
هریک ضیاء بخش بــــدلها چـو مهر و ماه هریک درم فشان جهان چون ازیم سحاب
رفتند بر جــــــوار خــــــداوند لایــزال شادان و خوشدلان چو تــذر از ره صواب
از روضه حــدیـقه این هر دو غـــوث وقت اولاد ماند همـــــچو ریاحــین و زر ناب
باز از میان جمـــــــله اولاد ایـن دو شیخ دو معرفت پـناه بــــود چون دُر خوشاب
اول زدوم اســـــــت ودوم دان ز اولـــش اول مـــــحمد است ز مـــقصود کامیاب
اکنون به تخت امر خــــلافــت زاب وجد چون بایــزید حجله نشین است در نقاب
شیخ طریقت است وتــــعین در ســـلوک فیض حضور مــی طلبی روی از ان متاب
ثانی محمدی که به یــــوسف مرکب است یوسف ثانی است زمـــن بشنو این جواب
بر عارفان راه هــدا شــــــمـع انــــجمن هرکس به قدر مرتبه زان گشته بهره یاب
یارب بحق جــــمله پــــــیران راست رو گردان دعای خسته دلانرا تــو مستجاب
حیران بی نوا بدرت مانده بی نصیب
یارب بروی چاکر خود ساز فتح باب