آرزو دارم که شعرم شعله‌ی سوزان شود
سایه گردد از قفای کینه پردازان شود

شعر من شمشیر گردد از نیام آید برون
زخم کاری بر خَمِ ابروی نامردان شود

پرده بردارد ز روی هرزگی‌های بشر
جامه گردد بر تن هر کودک عریان شود

خامه‌ام خنجر شود برچشم تنگ روزگار
انتهای ظلمت شبهای بی‌پایان شود

درد من دارو شود بر زخم ناسور زمان
دیده‌ام دریا شود، طغیان کند، توفان شود

سینه‌ام غم‌خانه‌ی این توده‌ی حیران شود
شانه‌هایم تکیه‌گاه مادر گریان شود

قیمت لبخند آدم دم به دم بالا رود
در دکان درد مردم خون دل ارزان شود

کاسه‌ی صبر زمان از خون ما لبریز گشت
از سکون ما ستون آسمان لرزان شود

شاخه‌های کبر آدم تا ثریا سر کشید!
مورچه بر کیهان شود تا آدمی انسان شود

آدمی لطفی نماید گر دَمی انسان شود
این خراسانی چرا وان دیگری افغان شود؟


شعر و نگاره از بانو: ایما نیایش