نمونه شعرسلطان علاالدین «غوری»
جهان داندکه سلطان جهانم
چراغ دوره عباسیانم
علاالدین حسین بن حسینم
که باقی بادملک جاویدانم
چوهرگل گونه دولت نشینم
یکی باشد زمین وآسمانم
امل مصرع زن گردسپاهستم
اجل بازی گری نوک سنانم
همه عالم بگیرم چون سکندر
بهرشهری شهی دگرنشانم
آن بودم که براوباش غزنین
چورودنیل جوی خون برانم
ولیکن گنده طفلان اندپیران
شفاعت می کند بخت جوانم
به بخشیدم بایشان جان ایشان
که باداجان شان پیوندجانم