سفرنامه
سرونازیم شهردن قیلدی ســفر قیشلاققه،
اویله کیم گل کۉشکدن اَیلر عزیمت باققه.
مقدمی‌نینگ فیضیدن قیشلاقده قیش بۉلدی بهار،
هــر تامان یشنب چمن تۉلــدی گل و یپراققه.
نظم ایپیگه سۉز دُرین تارتیب سفرنامه یازه‌ی،
او سمنبرگه که بېرمیش قیشده زینت باقــقه.
او هر ایش کیم اَیله‌سه، عاشق اوچون قیمتلیدیر،
هــر بیر آتگن آدیمی یازیلگوسی اوراقـــقه.
صاف کۉکسی اوزره توشگن زلفی فکریده کۉنگیل،
بیر بلیقدیر کیم ایلینمیش سوو ارا قــرماققه.
نالیمه‌ی اۉز طالعیدن نَیله‌سین او آوچی کیم
توشسه قاز اۉرنیگه قورگن دامیگه قورباقّه.
گر قۉلی لیلی وصالی اېتگیگه یېتمــسه،
کېتمه‌یین نېتسین باش آلیب قَیس ادیر و تاققه.
خوش یشب، یخشی کېچیر دنیاده بېش کون عمرنی،
هیچ نـرســــه یېتمگه‌ی بیر لحظه وقتی چاقــقه.
کیمسه‌گه محنت‌سیزین راحت میسر بۉلمگه‌ی،
باتمس آسان هر کیشی‌نینگ نانی بال و یاقـقه.
شهرت و شان تاپدینگ، اۉزینگنی یۉقاتیب قۉیمه‌گین،
کۉپ بـېریلمه، اۉرتاغیم، مقتاو ایله ارداقـــقه.
علم اۉرگن، آل بیلیم، بۉل دورینگه لایق کیشی،
قالمه‌سین حیران کۉزینگ باققنده سۉل و ساققه.
یۉق بیلیمسیز فرقلش ممکن یمان و یخشینی،
قۉیسه نادان تانگ اېمس اوستون قرانی آققه.
او غزال اوصافیده ایستب غزل یازماق، لبیب،
مشک ایسی ترقر چو قیستیرسنگ قلم برماققه.
عالم لبیب
| محمّدعالم لبیب |
یادِ رخسارِ تو تا برده‌ست خواب از چشمِ من
شب نهان گردد به‌حسرت، آفتاب از چشمِ من
در خیالِ زلفِ او چون مار می‌پیچم به‌خویش
اشک می‌ریزد بسی با پیچ‌وتاپ از چشمِ من
گر چنینم اشک اندر دیده توفان‌زا شود
چون نگردد خانه‌یِ مردم خراب از چشمِ من؟
گریه بس سر کرده‌ام امشب به‌یادِ لعلِ او
می‌چکد خون در غمِ آن لعلِ ناب از چشمِ من
بر سمندِ ناز راکب می‌شود؛ کاش آن زمان
بر کفِ پایش بسازندی رکاب از چشمِ من!
غرقِ خوناب است از هجرانِ ماهِ عارضت
رحمتی فرما، خدا را! رخ متاب از چشمِ من
سرو، شاداب است دایم در لبِ جو؛ زان تو هم
تا زیی سرسبز، کن جا انتخاب از چشمِ من
در تمیزِ نیک و بد در دهر، از طالع، «لبیب»؛
آرزو دارم که بردارد حجاب از چشمِ من
اندخوی | جدی (دی‌ماه) ۱۳۵۲ خورشیدی