| مولاداد رستمی |

افتاده در کشاکشِ بسیار، این جهان
چون پاچه در دهانِ سگِ هار، این جهان

در دستِ هر که هست، به او اعتماد نیست
مانندِ اعترافِ به اجبار، این جهان

چشمش در انتظارِ مسیحی دوباره‌ است
چون راهبی نشسته دمِ غارِ این جهان

آغازِ او نشانه‌یِ پایان‌پذیری است
چیزی شبیه نقطه‌یِ پرگار، این جهان

گنجینه‌ای برایِ کسان بود و سهمِ ماست:
مشتی قراضه دور و بَرِ مارِ این جهان

از سرگذشتِ گُرده‌سواران نشانه‌ای‌ست
مثلِ ستون، میانه‌یِ آوارِ این جهان