نمیدانم که ای دل درکجائی
شدی آخر بجان من بلائی
روی هر جا بدون اختیارم
دگر با تو ندارم آشنائی
مرا کردی حزین و زار و ابتر
رساندی حال من در بینوائی
به ایام شباب وشادمانی
همی گفتم که باشد پادشاهی
چنان کردی بخاک دهر پا مال
مرا کمتر نمودی از گدائی
به چشم جمله خلقان خارکردی
ازین بیشتر بگو از من چه خواهی
همی گویند که این «مهجورۀ» زار
شده مجنون گرفته گوشه جائی