گهی با فکر وسودا میگذارم
گهی از سوز دل آه برآرم
گهی دیوانه میگردم بهر تو
الهی بر همه گان صبر دارم
چه گویم شرح حالم نا تمام است
که بر من عشرت دنیا حرام است
خیال وصلت آمد بر سر من
ولی این فکر واین سوری خام است
بجای رفته آن سرور سالارم
نمی آید از آن مکتوب و پیغام
نمی باشد زحال من خبر دار
مرا بر دل نباشد صبر وآرام
الهی عاجز وحیران و زارم
زکلفت های دوران بیقرارم
تو خود برحال مشتاقم گواهی
دگر بر قول خود حجت نخواهم
فغان و ناله دارم عذر و زاری
چرا رحمی بحال من نداری
ترحم کن باین «مهجوره» خود
که باشم کم بعیم جا مسپاری