باشم به امید وصل آن شاه
هر چندکه باشد عمرکوتاه
عمریست که من در آرزویم
ای کاش رسید می بدرگاه
تا سرمه چشمم خود نمودی
خاکی که رسیده پایش از راه
از روز ازل نصیب من شد
این درد و فراق و ناله وآه
با ما چه غرض ز عیب مردم
من منتظرم بدیدن ماه
در روز و شـب و تمام عمرم
عشقش بمن است درد جانکاه
جور وستم و جفا و دردش
باشد بمن حزین و خسته همراه
از بسکه فراق او کشیدم
رنگم ز جفای اوست چون کاه
«مهجوره» زغم رها نگردی
تا مرحمتی شود ز الله