به بستر خفته و بیمار تا کی
به آه و ناله های زار تا کی
چو لاله داغ اندر دل نهان است
چنین با دیده خونبار تا کی
نمودی بار غم بر دوشم ای دوست
بگو با من کشم این بار تا کی
اناالحق میزنم مانند منصور
سرم اندر تناب دار تا کی
جمال نازنینت ای دل آرا
نمی سازی بمن اظهار تا کی
ز خود خواهی چرا ای ماه عالم
ز من داری چنین انکار تا کی
نمودی وعدۀ دیدار با من
بگو این وعده و اقرار تا کی
مرا هست آرزوی دیدن تو
ترا از دیدن من عار تا کی
چه سازم بخت خواب آلود خود را
نمیگردد چرا بیدار تا کی
همه شب تا سحر در روی بستر
به نظم و بیت دهم اشعار تا کی
خورم من در جگر صد تیر اغیار
ندانم طعنه اغیار تا کی
همیشه سر بزانوی تفکر
نشسته روی با دیوار تا کی
شده وحشی صفت «مهجورۀ» زار
که از اهل جهان بیزار تا کی