الا ای ماه روی بیوفایم
رسیده در فلک آه وفغانم
ز روی مرحمت سویم نظرکن
ببین احوال زاری با توانم
نمی دارم بحال خود که چونم
همی دانم ز فرقت غرق خونم
من از جور وجفای کس ننالم
همیشه بخت وطالع سر نگونم
آه و ناله و افغان بماندم
بدست درد بی درمان بماندم
تو میباشی میان خاک مستور
من اینجا خسته وحیران بماندم
چه گویم من از این بخت کم خود
بدنیا کس ندیدم همدم خود
سرا پا غرق غم باشم عزیزان
چه سازم با که گویم زین غم خود
ز دیدار تو من نومیدم ماندم
به این غمخانه من جاوید ماندم
بسوز عشق تو دیوانه گشتم
بعشقت بی ثمر چون بید ماندم
بیا ای نور چشم من وفا کن
مرا از رنج وکلفت ها رها کن
اگر دیدی ز «مهجوره» جفائی
بکش خنجر سرم از تن جدا کن