شعری از سید آقا سادات

غمِ یک لقمه نــان از پا فکنده زندگانی را

فروبرده است بر زانو سَرِ ما و جوانی را

احاطه کرده از هرسو گلو را بغض و میترسم

تصــور میکنــم هـــر دم، برایم مــرگ آنــی را

چو آن سرگشته در صحرا که راه دِه نمیداند

ســراپا چشم بر راهم که یـابم یک نشانی را

ز بس محکوم تکراری شدم عادت نمودم تا

پذیرم مرگ تدریجــی و حبس اینچنانی را

یقین دارم فلک، لفظِ کلامم را نمی داند

ندانم نزد کی نــالم غمِ بی هم زبانی را

خجالت کی کشد هستی ازین اوضاعِ "ساداتم"

غـمِ یک لقمــــه نــان از پــا فکنده زندگانــی را

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن