شعری از جلال الدین راستین

از اقوال خدا امشب حمایت می‌کند عشقم

تو گویی‌که سفر در بی‌نهایت می‌کند عشقم

به‌ شهر دو قلوهایش مرا منعِ ورود کرده

اصول مرزبانی را رعایت می‌کند عشقم

کتاب عشق نامشروع خود را واژه در واژه

پس از نوشیدن ودکا روایت می‌کند عشقم

مرا تحریک می‌سازد پیام شب بخیری‌اش

پیامی‌که در آن امر و عنایت می‌کند عشقم

خطوط منتهی با اشک ترسیم می‌کند گاهی

غبار غصه از چشمت سرایت می‌کند عشقم

مدام از پشت گوشی با روان خسته و بسته

صدای کُندِ ساعت را حکایت می‌کند عشقم

شرایط باتو هم‌خوان نیست می‌دانم تو بانویی

همین‌که یک‌نفس داری کفایت می‌کند عشقم

راستین