شعری از رئوف دلفی

ﺍﺯ ﺟﺎ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻋﮑﺲ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ

ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻧﺖ ﺑﻪ ﻧﺖ ﺍﺯ ﺷﯿﺸﻪ‌ﻫﺎ ﺁﻫﻨﮓِ ﺭﻋﺪ

ﺭﻭﺯِ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﻭﺭﻩ‌ﮔﺮﺩﯼ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ

ﺳﮓ ﻟﺮﺯﻫﺎﯼ ﺩﯼ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺩُﻡ ﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ

من ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ‌ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﺮﺱ ﮐﺮﺩﻡ، ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ

ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻣﻨﻘﺎﺭ ﺗﻮ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﮐﺮﮐﺲ می‌کند

ﺗﻘﻮﯾﻢ ﻣﻦ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺍﺑﺠﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩﻡ ﺳﭙﺮﺩ

ﻣﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﻧﻘﺮﺍﺿﺶ ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ می‌کند

ﺍﺑﺮﯼ ﺗﺮﯾﻦ ﺑﺎﻧﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽﺭﺳﺪ

ﺗﮑﻠﯿﻒ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺴﯿﺮِ ﮐﻮﭼﻪﯼ ﺑﻌﺪﯼ ﺟﺪﺍﺳﺖ

ﺭﺍﻫﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺷﻌﺮﯼ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺷﺖ ﻧﺒﻮﺩ

ﻭﻗﺘﯽ ﺯﻣﯿﻦ ﺟﺒﺮﯼﺗﺮﯾﻦ ﺳﯿﺎﺭﻩﯼ ﺟﻐﺮﺍﻓﯿﺎﺳﺖ

ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻣﻦ ﺳﺎﮐﺖﺗﺮﯾﻦ ﺩﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ می‌کشد

ﻟﻖ می‌شوم ﻣﺜﻞ ﺷﮑﺎﻑ ﮐﻬﻨﻪﺍﯾﯽ ﻻﯼ ﺍﺯﻭﻥ

ﻣﻦ ﺑﺎﻃﻨﻢ ﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺯﯾﺮ ﻟﺒﺎﺳﻢ می‌برم

ﯾﺎ ﺑﻮﯼ ﺍﺩﺭﺍﺭ ﺳﮕﺎﻥ ﺭﺍ می‌دهم ﺍﺯ ﺍُﺩﮐﻠﻦ

ﺟﻨﮓ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻥﻫﺎ ﯾﮏ ﺟﻨﺎﺳﯽ ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﭘﺎﺭﻩ ﺳﺎﺧﺖ

ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩﻫﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐُﺸﺘﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻨﮕﺮ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ

ﺑﻮﯼ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﺍﺯ ﺧﺸﺎﺏ ﺧﺎﻟﯽ ِ ﺧﺮ ﻣُﻬﺮﻩﻫﺎﺳﺖ

ﻭﻗﺘﯽ ﭘﺪﺭﻫﺎ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﺟﻌﻠﯽ ﺑﻪ ﻣﺤﻀﺮ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ

ﻣُﺸﺘﯽ ﺗﺒﻬﮑﺎﺭ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﯾﺸﻨﺎﻣﻪﻫﺎ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺯﺩﻧﺪ

ﮐﻞ ﺳﻨﺪﻫﺎﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﺎ ﺧﻂ ﺧﻮﻥ ﺍﻣﻀﺎ ﺷﺪﻩ

ﻃﺒﻖ ﮔﺰﺍﺭﺵﻫﺎﯼ ﻣﺸﮑﻮﮐﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺳﯿﺪ

ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ ﮔﻠﻮ ﺑﻨﺪِ ﺯﻧﯽ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪﻩ

ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺳﻬﻢ ﺯﻧﺎﻥ ِ ﺻﯿﻐﻪﺍﯾﺴﺖ

ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪﻫﺎ ﮐﻢ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ

ﺗﺎ ﻋﻨﮑﺒﻮﺕ ﺍﺯ ﭘﯿﭽﺶ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﺗﻮ ﻏﻢ ﺭﺍ ﺗﻨﯿﺪ

ﺍُﺭﮐﯿﺪﻩﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ

ﺑﺎﺩ ﺍﺯ ﻋﻠﻒﺯﺍﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﺩﺍﻣﻨﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭﺯﯾﺪ

ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺸﻒ ﺗﻮ ﮔُﻢ می‌شود ﺩﺭ ﻗﺼﺮِ ﺩﻭﺩ

ﺣﺘﯽ ﭘﻠﻨﮕﺎﻥ ِ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﮐﻔﺘﺮ ِﺟﻠﺪﺕ ﺷﺪﻧﺪ

ﺩﺳﺖ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ ﺑﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﺧﯿﺰﯼ ﭼﺸﻤﺖ ﻧﺒﻮﺩ

ﺗﻔﺴﯿﺮ ﺍﯾﻦ ﺧﺮ ﻣُﻬﺮﻩﻫﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻦ، ﺧﺮ ﻣُﻬﺮﻩ ﺑﻮﺩ

ﻓﻨﺠﺎﻥ ﺟﻨﻮﻥ ﻗﻬﻮﻩ ﺭﺍ ﺩﻡ ﻣﯽﮐﺸﺪ ﺯﯾﺮ ﺯﺑﺎﻥ

ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﺷﮑﻞ ﻋﻄﺎﺭﺩ ﻣﯽﮐﺸﯿﺪ

ﺷﺎﯾﺪ ﺧﺪﺍﯼ ﺩﯼ ﺯُﺣﻞ ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﮑﺎﻥ

ﺑﺎ ﻫﺮ ﻋﻠﻒ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﻋﻮﺽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ..

ﻗﺪﯾﺴﻪﻫﺎ ﺳﺮﮔﯿﺠﻪ ﺭﺍ ﺣﻮﻝ ﻣﺪﺍﺭﻡ ﺩﻑ ﺯﺩﻧﺪ

ﻭﻗﺘﯽ ﻣﻮﺗﻮﺭﻫﺎ ﺟﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ

ﯾﺎﻏﯽﺗﺮﯾﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﮐﻒ ﺯﺩﻧﺪ

ﺣﺎﻻ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ِﻣﺎﺩﺭﯼ ﯾﺦ ﺑﺴﺘﻪﺍﯾﯽ

ﺁﻣﺎﺩﻩﺍﯾﯽ ﺩﺍﺋﻢ ﻟﺒﺎﺱ ﺑﯽﮐﺴﯽ ﺑﺮ ﺗﻦ ﮐﻨﯽ

ﺑﺎﯾﺪ ﭼﺮﺍﻏﯽ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﺟﺎ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ

ﺗﮑﻠﯿﻒ ﺳﯿﮕﺎﺭ ِﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻟﺒﺖ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﻨﯽ

ﻓﺼﻞ ﺟﺪﯾﺪﯼ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺳﺮﻭﺩ

ﭼﺸﻤﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﮐُﺸﺘﻦ ﻧﺴﻞ ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﮐﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ

ﻫﯿﺰﻡ ﺑﻪ ﺟﻨﮕﻞﻫﺎﯼ ﺁﺗﺶ ﻣﯽﻓﺮﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﺗﻨﺖ

ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻟﺒﺎﺱِ ﺁﺧﺮ ﺍﯾﻦ ﺷﺎﻋﺮِ ﺍﺷﺮﺍﻓﯽ ﺍﺳﺖ

ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﯼ ﻗﻬﻮﻩﺧﺎﻧﻪ ﻗﻬﻮﻩﻫﺎ ﻏﻢ می‌خورند

ﺷﺐ ﻣﯽﺭﻭﻡ ﺩﺭ ﻫﯿﺌﺖ ﯾﮏ ﻋﺎﺑﺮﯼ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻮﻡ

ﻣﻦ ﺩﻭﺭﻩﮔﺮﺩﯼ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪﺍﯾﯽ ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺯﺩﻩ

ﺑﺎ ﻫﺮ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻢ ﻗﺎﺗﻞ ﺳﺮﻣﺎ ﺷﻮﻡ

رئوف دلفی