شعری از محمد نصیر توکلی

مرا شکنجه‌ی ارواح پست خواهد کشت

و یا حکایت این دار و بست خواهد کشت

به تنگ‌نای کویر خیال خواهد برد

به تنگ‌نای هبوط و گسست خواهد کشت

به دست فتنه‌ی عشق و امید خواهد داد

مرا خجالت این دست به دست خواهد کشت

به ناز و خنده و یا در عبارت دیگر:

که با فراز و فرود و نشست خواهد کشت

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

شبی که شادیی شعری شکست خواهد کشت

تو موج های غزل، تو تناسب معنا

مرا ردیف -همین حرف پست- خواهد کشت

تو نیستی و عذابت تنیده است در من

کسی که «نیست» و کسی که «هست» خواهد کشت

توکلی