top of page

جهان داندکه سلطان جهانم

چراغ دوده عباسیانم

علاالدین حسین بن حسینم

که باقی بادملک جاویدانم

چوهرگل گونه دولت نشینم

یکی باشد زمین وآسمانم

امل مصرع زن گرد سپاهم

اجل بازی گری نوک سنانم

همه عالم بگیرم چون سکندر

به رشهری شهی دیگرنشانم

بر آن بودم که براوباش غزنین

چو رودنیل جوی خون برانم

ولیکن گنده طفلان اندپیران

شفاعت می کند بخت جوانم

به بخشیدم به ایشان جان ایشان

که بادا جان شان پیوندجانم

bottom of page