الحاج محمد نسیم خان پروانه

بیوگرافی مرحوم الحاج محمد نسیم‌خان (پروانه) غوری

الحاج محمد نسیم‌خان (پروانه) غوری، فرزند مرحوم الحاج سردار محمودخان غوری، از تبار سرافراز شنسبیان غور، در سال ۱۳۰۲ هجری شمسی در قریهٔ نیلیِ تیورهٔ غور، در دامان خانواده‌ای دیندار و اصیل، چشم به جهان گشود.

نخستین مشعل دانایی را در مکتب رسمی عصر امانی در کابل افروخت و سپس در محضر پدر دانشمند خویش ـ که آن زمان نایب‌الحکومهٔ لوگر بودند ـ از اصول و فقه تا دیگر علوم متداوله بهره‌ها اندوخت و جان خویش را به نور معرفت آراست.

از بهار جوانی تا میانه‌های پختگی عمر، همت خویش را وقف خدمت به مردم و میهن نمود و در ولایات کابل، هرات، بادغیس و غور در دوایر رسمی دولت ایفای وظیفه کرد. در سال‌های ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۱ هجری شمسی، به نمایندگی مردم در پارلمان افغانستان حضور یافت و مدتی نیز در افغانستان بانک و انجمن ادبی دولتی کشور مصدر خدمت شد. دیانت، تقوا و فضیلت، زیور شخصیت او بود.

در وادی قلم، چه در نظم و چه در نثر، طبعی لطیف و اندیشه‌ای روشن داشت و در میان اهل تحقیق، به نیکی شناخته می‌شد. در هنرهای مستظرفه ـ از خطاطی و مینیاتور تا نقاشی ـ نزد برادر هنرمندش استاد محمد سعید «مشعل» زانوی شاگردی زد و به مهارتی درخشان دست یافت.

از یادگارهای ماندگارش، کتابت هفت دفتر مثنوی مولانا، یک جلد تفسیر شریف حسینی، «شمع و پروانه» در وصف «مشعل»، و ده‌ها نسخهٔ نفیس به خط نستعلیق و شکسته است؛ آثاری که همچون چراغی روشن، گواه ذوق سرشار و هنر والای اویند.

همچنین با گردآوری سلسلهٔ سلالهٔ شنسبیان غور از دل کتب معتبر تاریخی، و سرودن اشعاری از طبع موزون خویش ـ از جمله «اهدای من به تو فرزندم» ـ نام خویش را در دفتر فرهنگ و ادب این سرزمین ثبت نمود.

سرانجام، پس از آن‌که در هرات بیماری بر او عارض شد، به زادگاهش بازگشت و در ساعت یازدهم روز جمعه، اول جوزا ۱۳۶۰ هجری شمسی، دیده از جهان فروبست و به دیدار معبود شتافت.

روح بزرگش شاد، و نام و یادش جاودان باد

معلومات اولیه از صفحه غلام رسول غوری