آش نذری و حمله سایبری، نویسنده استاد غلامحیدریگانه

آش نذری و حمله ی سایبری

وقتی که سه قرن پیش، شاه محمود هوتک به اصفهان حمله کرد، سلطان حسین صفوی به رهنمایی روحانیون آن زمان، برای نجات کشور و تاج و تختش دستور داد که آش نذری بپزند و دست به دعا شوند که البته، کارگزارانش درحد توان، از دعا کردن و پختن آش نذری، هیچ کوتاهی نکردند؛ اما بزودی دیده شد که دعا و آش نذری کارگرنیفتاد و محمود در اکتبر۱۷۲۲/محرم ۱۱۳۵وارد شهر شد و بر تخت اصفهان جلوس کرد.

پس از آن رورگار، ایران در چنین بن بست هایی، اگر برای آش نذری، پیازی هم خرد بکند در حاشیه، خرد می کند. تهران امروز نه تنها از آش نذری عبور کرد که حتا سنگر بروزشده ی منطقه یی را که پناه گرفتن در زیر زمین باشد نیز پشت سر گذاشت وحملات سایبری و آتش بازی در فضای بین المللی را به نمایش گذاشت.

در این عصر مریخ نوردی، تدبیر نهایی منطقه در برابر خشم "بزرگان"، سنگری شدن در زیر زمین بود که رویداد غار "تورابورا" و تراژ ی تونل‌های پنجصد کیلومتری، مثالهای بارز این راهکار دفاعی اند.

اما، پرواز بلند ایران، ضرب المثل"مرگ مورچه که رسید، بال می‌کشد" را می‌تواند به خاطر آورد؛

ولی، این را هم می‌دانیم که اگر راه گریز بر گربه یی از هرطرف بسته شود، آن گاه رو برمی‌گرداند و جان برکف، قادر است که هفت سگ خشمگین را هم مجبور به فرار کند.

به هرحال، اگر فارغ از این تمثیل های ادبی، سیاست دانی برسد و مدعی شود که "ایران، نه آن مورچه است و نه این گربه؛ بل‌که ایران، فقط ایران است"، دور از بصیرتی نخواهد بود که با او هم بی هیچ درنگی موافق باشم و آن را بنابر ضرب المثلی برای خودم تعبیر کنم که می‌گوید: "شتر اگر حتا از تشنگی بمیرد باز هم یک زانو آب در شکمش هست". (پايان)