زبان من پارسی است، نثار احمد کوهین

زبان من پارسی‌ است.

من با شعر های عطار نیشابوری، حافظ شیرازی خط خوان شدم و با رباعی های خیام خط نویسی را تمرین کردم. با اندرزهای سعدی شیرازی زندگی می کنم. شعر مولانا جلال‌الدین محمد بلخی جهان بینی من است. با دوبیتی های بابا طاهر عریان عشق می ورزم.

ابوالقاسم فردوسی توسی شاعر حماسه‌سرای ایرانی، حماسه زندگی، تاریخ مکتوب و غیر مکتوب من است.

من چهار سال در دانشگاه بدخشان، دانشکده زبان و ادبیات، بخش پارسی دری درس خواندم - واژه های دانشجو، دانشکده و دانشگاه اصیل ترین واژگان پارسی دری است و اولین بار که دانشگاه کابل در وطن ایجاد شد، نام اش دانشگاه کابل بود نه پوهنتون.

واژه های پوهنتون، پوهنزی واژه های بی گانه به زبان و هویت پارسی دری است. ما در زبان فارسی دری و یا پارسی دری واژه و اصطلاح بنام پوهنتون، پوهنزی وو نداریم و این واژه ها کاملا و به صورت قطعی جای در زبان فارسی دری نداشته و هرگز هم نخواهند داشت. اگر شما فارسی زبانی را دیدید که از چنین واژه های بی گانه ای استفاده می کند مطمین باشید که یک بی گانه ای است که هویت اش با شما فارسی زبانهای جهان هم‌خوانی ندارد و حتا اگر آن شخص هم‌خون تان باشد.

یاد مان باشد که زبان پارسی دری زبان یک و قوم و یک قبیله مشخص نیست. بلکه زبان پارسی زبان یک تمدن و یک هویت ملی است که ۹۵ درصد مردم افغانستان از اقوام مختلف با آن آشنایی دارند، تکلم می کنند و مهر می ورزند. اینکه یک عده بی خبر و خیره سر با این زبان سر دشمنی گرفتند حرف جدا و بحث جدا است و این موضوع جدید هم نیست.

نثاراحمد کوهین