شعری از اسیری

منم عاصی منم خاطی تویی ستار تویی عفار

ببخشایم خطا هارا تو تنهایم چنین. مگذار

منم درمانده وبیکس درین وادی سرگردان

بگیر دستم تو ای حاجت روا در صحن این میدان

خمیده قامتم چندان بزیر باری از عصیان

بکن رحمی به حال من تویی شاه وتویی سلطان

بدرگاهت همی نالم تویی واقف ز احوالم

خجل از جمله افعالم بدرگاه تو ای سبحان

به آخر می‌رسد عمرم درین دونیای دون آخر

ندارم توشه جز فظل واحسان تو ای رحمن

همی خواهم که بخشایی کمینه بنده خود را

رهایی بخشی ام شر نفس ظلمت شیطان

اگر چه من گنه کارم ولی نام تو غفار است

نباشد جای نومیدی کسی را از دری منان

به این امید خرسندم که باشد با تو پیوندم

ازین رو میروم آخر زدونیا خرم وشادان

تو را دارم چی غم دارم خدایی دو جهان هستی

تو با لطف وکرم بخشی برای بنده گان عصیان

به امید تو میباشد شب وصبح صباح من

بروی مصطفی یارب مکمل کن مرا ایمان

زبانم را به وقت مرگ گویا بر شهادت دار

تو راضی باشی از من میروم من خرم خندان

اسیری دیار غربت ۲۱. ۱. ۱۴۰۳