شعری از بی بی مهجوره

همی گویم منی مهجوره‌ی زار

کشیدم در صبابت رنج بسیار

فزون می گشت دائم درد و رنجم

هویدا بود به هرکس رنگ زردم

مرا عشق ولی الله به سر شد                     

به سن بیست و هفت حالم دگرشد

به سوی پرچمن طیران روح شد                           

هوای جام وحدت از سبوح شد

به من معلوم شد از نقشبندان

از آن آتش گرفت هم جسم هم جان

به قلبم عشق ایشان جاگزین شد

چو صیادی به قتلم در کمین شد

خطاب آمد که برخیز ای دلآرام  

مسجل می شد و کارت سرانجام

اگر باسوی ما باشد تُرامیل

تُرا سازیم به مشتاقان سرخیل

به بوی نقشبندان شو معطر                         

دلت را ساز چون شمعی منور

بود «مهجوره» مشتاق وظایف

گذارد  از مکان هر لطایف