شعری از سیدای کروخی خطاب به حضرت حیران

الا یا ایهاساقی منور از تو محفلها

بده جامی که شد خشک از عطش بنیاد ساحلها

شب تا راست و ره دشوار و طی نا چار در یا بار

بجز فضل تو نا پیدا بود اقصای منزلها

بمیدان غمش بی همت پیغمبر توفیق

بصدیقان ره هریک ابوجهل است حائلها

بمستی نردبان عشق را بالا روی ورنه

بسا در گام اول زیر لغزیدند حاملها

جهاد نفس عاصی فرض دان از دی مباش ایمن

که از مکر و حیل زاد است هزاران عاص و اهلها

دم تیغ ستم خون می چکد در هر قدم تا حشر

جزائی میبرد آخر که تا در گاه قاتلها

در این مشهد مرو بی باک بکشا دیده عبرت

که زیر هر قدم گلچهره افتادست در گلها

مزاغ لعل نوشینش غذای جان مشتاقان

هوای زلف پرچینش کمند گردن دلها