به قلم استاد عبدالغفور آرزو

دوستان فرهیخته

کنون که هنر مینیاتور سبک بهزاد به نام میهن مهین مان ثبت شده، نیکوست که از احیاءکننده‌ی این سبک یعنی روانشاد استاد مشعل با نیکویی و تکریم یاد کنیم.

غزل زیر را به یاد مشعل‌دار مکتب بهزاد استاد محمد سعید مشعل در سال ۱۳۷۷ خورشیدی سروده بودم.

حشر تصویر

ترا چگونه ستایم، ستاره‌بار ترین

به مدّ ناله نگارم مگر مدار ترین

به کلک ذوق تو اندیشه، حشر تصویر است

که گل فشانده به آهنگ شاهکار ترین

هزار آینه مانی نگاه بهزاد است

صفیر سبز هنرپرورت بهار ترین

نهفته در نی تذهیب نفخه‌ی «ذهب» است

که در صحیفه‌ی دل گشت زرنگار ترین

شکار شعر مرا کهکشان کشید ببر

که پر کشید به آهنگ آشکار ترین

ز عطر سبز هریوا شکفت تاج محل

نوای عشق تو گردید یادگار ترین

اگر چه موج هریوا اسیر برکه شده‌ست

نهفته در نفسی کوه، انفجار ترین

اگر اسیر جمودیم، جام جم این جاست

و سربدار شود صبر انکسار ترین

نگاه کن که چسان گشت معرفت‌آهنگ

ز فیض مستیِ فرهنگ ما، تتار ترین

اگر چه خانه خرابیم و خانه بر دوشیم

تویی به چشم هنر آشنا عیار ترین

قسم به سوزش پروانگان «مشعل» عشق

دلِ فسرده‌ی ما گشت سوگوار ترین

صفیر کلک تو در گلشنِ بهشت گلاب

و یاد سبز تو یادآوری بهار ترین